• Start
    Start Tutaj znajdziesz wszystkie wpisy dostępne na stronie.
  • Blogerzy
    Blogerzy Wyszukaj ulubionego blogera na stronie.
  • Login
    Login Formularz logowania
Dodane przez w w Liturgia w praktyce
  • Rozmiar czcionki: Większa Mniejsza
  • Przeczytano: 4928
  • 1 komentarz
  • Drukuj

Pozdrowienie ołtarza, czyli "odpędzanie złych duchów"

Pozdrowienie ołtarza dokonuje się po przyjściu kapłana do prezbiterium. Chcę zatrzymać się w opisie przy tym geście, którego często nie dostrzegamy lub budzi zdziwienie.  Tutaj aż prosi się o komentarz liturgiczny, który od czasu do czasu przypomniałby o znaczeniu tych gestów u progu celebracji.

Pozdrowienie ołtarza dokonuje się przez głęboki pokłon, pocałunek i okadzenie, jeśli  używa się kadzidła w danej mszy.

Ucałowanie ołtarza chrześcijanie przejęli ze zwyczajów pogan, którzy poprzez pocałunek czcili ołtarz, a także świątynię, całując jej próg. Stosowali również pozdrawianie rzeźb bóstw, przesyłając im pocałunek z odległości. Pocałunek składano ponadto na stole rodzinnym, przed rozpoczęciem posiłku. Zwyczaj całowania chrześcijańskiego ołtarza został rozpowszechniony pod koniec IV w.  Łączył się z osobą papieża Ambrożego, który traktował ołtarz jako symbol Chrystusa. Ucałowanie było oznaką czci, szacunku i pozdrowieniem Chrystusa.  Rozumienie ołtarza jako symbolu Chrystusa pojawiło się z chwilą zastosowania kamiennych ołtarzy (od IV w.) - (symbolika ołtarza kamiennego – Chrystus jako kamień węgielny).

W odnowionej liturgii ołtarz  zajmuje wyjątkowe miejsce. Jest znakiem samego Chrystusa, miejscem, na którym dokonują się zbawcze tajemnice, centrum zgromadzenia wiernych. Stąd należy mu się największy szacunek.

Ucałowanie przewidziane jest w Mszy świętej na początku i na zakończenie.  Staje się  wyrazem szacunku dla Chrystusa i aktem wiary. OWMR (tzn. OGÓLNY WSTĘP DO MSZAŁU RZYMSKIEGO) przewiduje możliwość wprowadzenia innych form pozdrowienia ołtarza, uwzględniających  specyfikę danego regionu czy kraju. I tu ciekawostka… Stolica Apostolska wyraziła zgodę, by w Japonii stosowano pozdrowienia ołtarza przez dotknięcie go czołem (nie przez ucałowanie).

Pozdrowienie ołtarza dokonuje się również poprzez okadzenie. Kadzidło w bardzo szerokim zakresie stosowano w kultach pogańskich. Tym między innymi tłumaczy się fakt dużego dystansu chrześcijan do używania kadzidła w kulcie. Poza tym kadzidło kojarzyło  się też ze zmuszaniem chrześcijan do odstąpienia od wiary. Złożenie kadzidła przed statuą bóstwa lub imperatora uważano bowiem za odejście od wiary. Pierwsze wzmianki o jego używaniu w kulcie chrześcijańskim pochodzą z Syrii z 363r. Stosowanie kadzidła na zachodzie upowszechniło się poprzez kontakt ze Wschodem podczas wypraw krzyżowych.       Okadzenie ołtarza OWMR przewiduje na początku Mszy św.  i w czasie obrzędu przygotowania darów. Okadzenie jest uczczeniem Chrystusa w symbolu ołtarza. Kadzidło przyjęło też znaczenie uhonorowania i uwielbienia.

W tym momencie mego rozważania przypomina mi się pierwsza pielgrzymka Jana Pawła II do Polski. Podczas okadzania ołtarza redaktor telewizyjny skomentował: „ …w tym momencie Papież odpędza złe duchy…”.  Niestety, nie znając znaczenia czynności liturgicznych, często robimy z niej magiczne przedstawienie. Jednak wszelkie działania liturgiczne są radowaniem się przed Panem – stawaniem przed Nim. Słowo „działania” odwołuje się do greckiego wyrażeniapoieo – czynić, od którego pochodzi słowo „ poezja”. Kadzidło jest jednym z elementów radości, tworzenia święta, przeniesienia wyznawców Chrystusa w świat innej niż codzienna rzeczywistość, niemniej jednak prawdziwej, jak ta codziennie doświadczana.

Grzegorz Janikowski

Przyszedł na świat i został przyjęty do grona członków Kościoła Katolickiego w Chorzowie Starym. Od trzeciego roku życia związany z parafią pw. Św. Jadwigi Śląskiej w Chorzowie.
Z wykształcenia dyplomowany mistrz zegarmistrzowski, prowadzi rodzinną firmę o wielopokoleniowej tradycji, żonaty, ojciec dwójki dzieci. Od trzydziestu pięciu lat posługuje w parafii jako ministrant.
W 1989r. uczestniczył w kursie oazowym dla animatorów liturgicznych organizowanym przez ks. H. Lupę w tak zwanej „eksperymentalnej” parafii św. Antoniego w Brzegach. Po formacji podstawowej w Ruchu Światło–Życie i ukończeniu Szkoły Animatora w 1991r., w ramach Centralnej Oazy Matki, posłany do Diakonii Liturgii. Od roku 1995 członek Diakonii Liturgii Archidiecezji Katowickiej. Formację duchową kontynuuje wraz z żoną Sabiną w Kościele Domowym Ruchu Światło–Życie.
Pasja i zarazem zawód – zegarmistrzostwo. Zamiłowanie - odnowiona liturgia. Hobby – modelarstwo lotnicze rc.

Komentarze

  • Krzysztof Dudzik
    Krzysztof Dudzik piątek, 21 październik 2011

    ... Proste gesty, a zawierają w sobie ogrom symboli i treści. Warto o tym przypominać.

  • Najpierw zaloguj się a potem wyślij komentarz

Kto szuka znajduje...

wbiblii

Polecane Video

Diakonia Muzyczna

diakonia muzyczna

1% na OL

1 procent2

W drodze