Panel dyskusyjny na temat
MUZYKA WE WSPÓŁCZESNYM KOŚCIELE
czwartek, 24 maja 2012, godzina 16.30,

sala audiowizualna Akademi Muzycznej w Katowicach

W dyskusji udział wezmą:

ks. prof. UŚ dr hab. Antoni Reginek
teolog oraz muzykolog

o. Bernard Sawicki OSB
Opat Klasztoru OO. Benedyktynów w Tyńcu

ks. dr Robert Chudoba
duszpasterz akademicki

prof. Julian Gembalski
organista, AM w Katowicach

Drodzy czytelnicy nim przejdę do samego tematu dzisiejszego mojego muzycznego rozważania chciałbym nawiązać do wpisu na temat II koncertu fortepianowego Kilara. Okazało się, że wersja papierowa mojego artykułu dotarła do rąk samego mistrza. Przyznam się, że wpisy jakie czytacie na blogu OL są przedrukami moich artykułów na temat muzyki do PODPORY RODZIN – parafialnej gazetki z Załęża, gdzie obecnie pracuję…

Powie ktoś, że sobie pozwalam… Ale nie… Tym zdrobnieniem zwracała się do swego Wolfganga Amadeusza Mozarta jego żona. I właśnie o nim dziś słów kilka ale nie tylko…

Filmy muzyczne dzielą się na dwie grupy, bardzo dobre albo po prostu tragicznie kiepskie, powierzchowne, wybiórcze, skrótowe – i można by tak mnożyć. I szczerze powiem jestem pełen obaw kiedy na ekrany kin wchodzi jakiś nowy muzyczny film bo jak by od razu jestem nastawiony na „stanowcze nie…” I musi mnie naprawdę w takim filmie coś urzec, żebym to zdanie zmienił. Szczególnie jeśli jeszcze jest to biografia jakiegoś kompozytora czy artysty. Natomiast gdy jest to historia całkowicie z kręgu fikcji – no to już musi być dla mnie majstersztyk. Niestety takich filmów nie jest za wiele.

Wielu dziś twierdzi, że młodzież się do niczego nie nadaje, że tylko klnie, pije a muzyka jaką słucha trudno nazwać muzyką… Powiem szczerze, że nie raz sam wrażenie, iż to co dziś nazywa się muzyką to bardziej łomot i sadystyczna kombinacja dźwięków – zachowana wprawdzie w jakiejś harmonii ale często tak strasznie agresywnej, że trudno to nazwać melodią. Mam tu na myśli rzecz jasna muzykę rockową i to tę skrajnie wyostrzoną… Jednak nie o niej chcę przecież tutaj Wam pisać. Moje rozważania miały być „krainą łagodności” a nie jakimś horrorem…